Nb

Karakura Kasabası'nın üzerine çöken akşam serinliği, Kurosaki evinin pencerelerinden sızan sıcak sarı ışıkla tezat oluşturuyordu. Bugün Ichigo’nun doğum günüydü; ancak bu yılki kutlama, geçmişteki gürültülü ve kaotik partilerden farklıydı. Arkadaşları akşamın erken saatlerinde uğramış, hediyelerini bırakmış ve Ichigo’yu karısıyla baş başa bırakmak için anlayışla erkenden dağılmışlardı.

Ichigo, yatak odasının balkonunda durmuş, elindeki boş çay bardağıyla şehri izliyordu. 20'li yaşlarının ortasındaki bu adam, omuzlarında dünyaları taşımış olmanın verdiği o ağırbaşlılığı artık tamamen kabullenmişti. Koruyucu içgüdüsü her zamankinden daha güçlüydü ama artık bu güç, sadece kılıç sallamakla değil, kurduğu yuvayı huzurla doldurmakla ilgiliydi.

Kapının hafifçe gıcırdamasıyla arkasına döndü. Orihime, üzerinde toz pembe, ipek bir gecelikle içeri girmişti. Gözlerindeki o her zamanki şefkat, bu gece farklı bir parıltıyla birleşmişti. Ichigo’nun kalbi, onu her gördüğünde olduğu gibi yine hızla çarpmaya başladı.

— Ichigo, hala burada mısın? Gece serinledi, içeri gelmelisin, dedi Orihime, sesi kadife kadar yumuşaktı.

Ichigo gülümsedi ve bardağı kenara bırakıp ona doğru yürüdü.

— Sadece düşünüyordum. Bunca şeyden sonra... burada, seninle olduğum için ne kadar şanslı olduğumu.

Orihime, kocasının göğsüne elini koydu. Ichigo’nun kalbinin atışlarını avucunda hissedebiliyordu.

— Bugün senin günün Ichigo. Sadece senin. Ve ben... sana verebileceğim en özel hediyeyi hala vermediğimi fark ettim.

Ichigo kaşlarını hafifçe kaldırdı, ama Orihime’nin bakışlarındaki derinlik sorusunu cevapsız bıraktı. Orihime, kocasının elini tuttu ve onu yatağa doğru yönlendirdi. Odanın içindeki hava bir anda değişmiş, ağırlaşmıştı. Bu, savaş meydanlarındaki o boğucu baskı değil, iki ruhun birbirine duyduğu sonsuz arzunun yarattığı tatlı bir gerilimdi.

Ichigo, Orihime’nin belini kavrayıp onu kendine çektiğinde, aralarındaki mesafe tamamen yok oldu. Orihime’nin saçlarından yayılan o hafif çiçek kokusu Ichigo’nun başını döndürüyordu.

— Orihime... dedi Ichigo, sesi boğuklaşmıştı. — Seni korumak için her şeyi yaparım, biliyorsun. Ama bazen, senin beni bu kadar iyi hissettirmene alışamıyorum.

Orihime parmak uçlarında yükselip dudaklarını Ichigo’nun çenesine bastırdı.

— Artık sadece korunmaya ihtiyacım yok Ichigo. Seninle bir olmaya, senden bir parçayı taşımaya ihtiyacım var. Bu gece... sadece bizim değil, geleceğimizin de gecesi olsun istiyorum.

Ichigo, karısının ne demek istediğini anladığında içindeki o korumacı adam, yerini tamamen tutkuyla dolu bir aşığa bıraktı. Orihime’nin geceliğinin ince askılarını omuzlarından aşağı kaydırdı. İpek kumaş, Orihime’nin pürüzsüz teninden süzülerek yere düştü. Ay ışığı, genç kadının kıvrımlarını bir sanat eseri gibi aydınlatıyordu.

Ichigo, onu nazikçe yatağa yatırdı. Elleri, Orihime’nin belinde, kalçalarında ve göğüslerinde büyük bir hayranlıkla geziniyordu. Her dokunuşunda Orihime’den küçük, kesik bir nefes yükseliyordu. Ichigo kendi kıyafetlerinden hızla kurtuldu ve karısının üzerine eğildi.

— Emin misin? diye fısıldadı Ichigo, hala o sarsılmaz sorumluluk duygusuyla.

Orihime, kollarını Ichigo’nun boynuna doladı ve onu kendine daha çok çekti.

— Hiç olmadığım kadar. Senin bir parçanı, bizim bir parçamızı dünyaya getirmek istiyorum Ichigo. Lütfen...

Ichigo, Orihime’nin dudaklarına sert ama sevgi dolu bir öpücük kondurdu. Dilleri birbirine kenetlenirken, bedenleri de tam bir uyum içinde birleşmeye başladı. Ichigo’nun güçlü vücudu, Orihime’nin narin ama dirençli bedeniyle buluştuğunda odadaki hava adeta elektriklenmişti.

Ichigo, hareketlerini yavaş ve dikkatli tutmaya çalışıyordu; Orihime’nin canını yakmaktan korkan o ebedi koruyucu yanı hala oradaydı. Ancak Orihime, tırnaklarını Ichigo’nun sırtına geçirerek onu daha derin bir birleşmeye zorladı.

— Daha fazla, Ichigo... Seni tamamen hissetmek istiyorum, diye inledi Orihime.

Ichigo’nun kontrolü, karısının bu arzusuyla tamamen kırıldı. Hareketleri hızlandı, ritmi arttı. Her bir itişinde, sadece fiziksel bir zevk değil, ruhlarının birbirine mühürlenişini hissediyorlardı. Orihime’nin gözleri kapalıydı, yüzünde hem bir acı hem de tarifsiz bir mutluluk ifadesi vardı. Ichigo’nun adını bir dua gibi sayıklıyordu.

— Ichigo... Ichigo...

Genç adam, karısının terli alnını öptü. İçindeki enerji, ruhsal gücü olan Reiatsu ile birleşmiş, sanki odanın içinde altın ve turuncu bir ışık dalgası yaratmıştı. Bu sadece fiziksel bir sevişme değil, iki güçlü ruhun yeni bir hayatı filizlendirme ayiniydi.

O an, Ichigo’nun içindeki o her şeyi koruma arzusu, yeni bir boyuta evrildi. Artık sadece var olanları değil, henüz var olmamış ama bu gece temelleri atılan o canı koruma sözü veriyordu kendine.

Doruk noktasına ulaştıklarında, her ikisi de dünyanın geri kalanını unuttu. Ichigo, tüm varlığını, tüm sevgisini ve geleceğe dair tüm umutlarını Orihime’nin içine bıraktı. O an, odadaki atmosferin değiştiğini, sanki zamanın bir anlığına durduğunu hissettiler. Kaderin iplikleri, Kurosaki hanesinin yeni üyesi için örülmeye o saniyede başlamıştı.

Dakikalar sonra, ikisi de nefes nefese, birbirine sarılmış halde yatıyorlardı. Ichigo, Orihime’nin saçlarını okşuyor, onu göğsüne bastırıyordu. Orihime ise elini karnının üzerine koymuş, yüzünde huzurlu bir gülümsemeyle tavana bakıyordu.

— Bu... hayatımdaki en güzel doğum günüydü, diye fısıldadı Ichigo.

Orihime başını kaldırıp kocasının gözlerine baktı.

— Sadece bir doğum günü değil Ichigo. Bu bir başlangıç. Hissedebiliyorum.

Ichigo, karısının alnına bir öpücük kondurdu. Haklıydı; içindeki o güçlü sezgi, bir şeylerin değiştiğini söylüyordu. O gece, Karakura Kasabası’nın sessizliğinde, neşeli, enerjik ve korkusuz bir ruhun, Kazui Kurosaki’nin tohumları atılmıştı.

— Onu koruyacağım, dedi Ichigo kararlılıkla, sanki karşısında bir düşman varmış gibi değil de, kutsal bir emanete yemin eder gibi. — Seni koruduğum gibi, onu da her şeyden koruyacağım.

Orihime gülümsedi ve gözlerini yumdu.

— Biliyorum. Çünkü sen Ichigo Kurosaki’sin. Bizim koruyucumuzsun.

Oda yeniden sessizliğe büründüğünde, dışarıda esen hafif rüzgar, sanki gelecekteki bir çocuğun neşeli kahkahalarını taşıyordu. Ichigo, karısına daha sıkı sarıldı ve hayatının en huzurlu uykusuna daldı; artık sadece kendisi için değil, yakında büyüyecek olan ailesi için daha güçlü olması gerektiğini bilerek.