Nb

Karakura Kasabası’nın üzerinde asılı duran gökyüzü, gün batımının en derin turuncu tonlarına bürünmüştü. İnsanların evlerine çekildiği, sokak lambalarının birer birer göz kırptığı bu saatlerde, Kurosaki hanesinde alışılagelmişin dışında bir huzur hakimdi. Bugün Ichigo’nun doğum günüydü ve her ne kadar kendisi kutlamalardan pek hoşlanmasa da, hayatındaki en değerli iki insan bu günü özel kılmak için elinden geleni yapmıştı.

Küçük Kazui, babasının kucağında uyuyakalmıştı. Gün boyu oradan oraya koşturmuş, babasına yaptığı resimleri göstermiş ve en sonunda yorgun düşmüştü. Ichigo, oğlunun saçlarını şefkatle okşarken, içindeki o korumacı içgüdünün her geçen gün daha da güçlendiğini hissediyordu. Kazui’nin huzurlu nefes alışları, Ichigo için dünyadaki tüm savaşlardan ve güçlerden daha önemliydi.

Orihime, mutfaktan elinde iki fincan çay ile girdiğinde, bu manzarayı görünce dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. Kocasının sert hatlarının, oğlu söz konusu olduğunda nasıl yumuşadığını görmek onu her zaman duygulandırırdı.

— Sonunda uyudu demek, dedi Orihime fısıltıyla.

Ichigo başını yavaşça salladı ve Kazui’yi uyandırmamaya dikkat ederek onu kucağından kaldırdı.

— Bugün çok enerjikti. Sanırım doğum günüm olduğu için benden daha heyecanlıydı.

Ichigo, Kazui’yi yatağına yatırıp üzerini örttükten sonra odaya geri döndü. Orihime balkon kapısının önünde durmuş, dışarıdaki serin havayı soluyordu. Turuncu saçları akşam rüzgarıyla hafifçe dalgalanıyordu. Ichigo arkasından yaklaşıp ellerini onun beline doladı ve çenesini omzuna yasladı.

— Her şey için teşekkür ederim, Orihime. Gerçekten harika bir gündü.

Orihime, Ichigo’nun kollarında geriye yaslanarak gözlerini kapattı.

— Sadece senin mutlu olmanı istedim, Ichigo. Sen her zaman herkesi korumak için koşturuyorsun. Bugün sadece bizimle, sadece kendin olmanı istedim.

Ichigo, Orihime’nin boynuna küçük bir öpücük kondurdu. Orihime’nin teninden yayılan o tanıdık, huzur verici koku tüm yorgunluğunu alıp götürüyordu. Ichigo her zaman dürüst ve doğrudan bir adam olmuştu; duygularını süslü kelimelerle anlatmasa da, dokunuşları ve bakışları her şeyi özetliyordu.

— Senin yanındayken zaten sadece kendimim, dedi Ichigo boğuk bir sesle.

Evin içindeki sessizlik, ikisinin arasındaki çekimi daha da belirginleştiriyordu. Ichigo, Orihime’yi kendine doğru çevirdi. Orihime’nin gözlerinde o bitmek bilmeyen şefkat ve derin bir arzu vardı. Ichigo’nun elleri Orihime’nin yüzünü avuçladı, baş parmağıyla alt dudağını hafifçe okşadı.

— Seni seviyorum, Orihime.

— Ben de seni seviyorum, Ichigo. Her şeyden çok.

Ichigo eğilip Orihime’nin dudaklarını kendi dudaklarıyla birleştirdiğinde, zamanın durduğunu hissettiler. Bu öpücük, yılların getirdiği bağlılığın, birlikte aştıkları zorlukların ve geleceğe dair verdikleri sessiz sözlerin bir mührü gibiydi. Ichigo’nun öpüşü sert ama bir o kadar da sahipleniciydi; Orihime ise ona aynı tutkuyla karşılık veriyordu.

Ichigo, Orihime’yi kucağına alıp yatak odasına doğru yöneldiğinde, aralarındaki çekim artık karşı konulmaz bir boyuta ulaşmıştı. Odaya girdiklerinde, ay ışığı pencereden içeri süzülerek odayı gümüşi bir renge boyuyordu. Ichigo, Orihime’yi yavaşça yatağa bıraktı ve üzerine eğildi.

Orihime, Ichigo’nun tişörtünün eteklerinden tutup yukarı doğru sıyırdı. Ichigo’nun antrenmanlı ve yara izleriyle dolu vücudu ay ışığında belirginleşti. Orihime’nin parmakları, kocasının göğsündeki eski yaraların üzerinde nazikçe gezindi. Her bir yara, Ichigo’nun sevdikleri uğruna göze aldığı fedakarlıkların bir nişanesiydi.

— Çok güzelsin, diye fısıldadı Ichigo, Orihime’nin elbisesinin askılarını omuzlarından indirirken.

Orihime’nin teni, Ichigo’nun sıcak elleriyle buluştuğunda ürperdi. Ichigo’nun dudakları, Orihime’nin boynundan aşağıya, köprücük kemiklerine doğru bir yol izledi. Her bir öpücük, Orihime’nin içindeki ateşi daha da körüklüyordu.

— Ichigo... lütfen...

Bu bir yalvarış değil, bir davetti. Ichigo, Orihime’nin ne istediğini biliyordu çünkü kendisi de aynı yoğun hislerle yanıp tutuşuyordu. Giysilerinden tamamen kurtulduklarında, iki beden birbirine kenetlendi. Ichigo, Orihime’nin üzerine uzanırken tüm ağırlığını vermemeye dikkat ediyordu, ancak Orihime onu daha da yakınına çekerek bu mesafeyi tamamen yok etti.

Ichigo’nun elleri Orihime’nin kalçalarını kavradı ve onu kendine daha sıkı bastırdı. Aralarındaki temas o kadar yoğundu ki, kalp atışlarının birbirine karıştığını hissedebiliyorlardı. Ichigo, Orihime’nin kulağına eğilerek ismini sayıkladı.

— Orihime... benim güzel eşim...

Orihime, ellerini Ichigo’nun sırtına doladı, tırnaklarını hafifçe tenine geçirdi. Ichigo’nun içindeki o vahşi ama kontrollü güç, bu anlarda en saf haliyle ortaya çıkıyordu. Hareketleri ritmik ve tutkuluydu; her bir birleşmede birbirlerine olan aidiyetlerini yeniden keşfediyorlardı.

Odanın içindeki hava ağırlaşmış, sadece birbirlerinin nefes sesleri ve tenlerinin birbirine sürtünmesinden çıkan o boğuk ses duyuluyordu. Ichigo, Orihime’nin gözlerinin içine bakarak hareketlerini hızlandırdı. Orihime’nin gözleri buğulanmış, dudaklarından hafif iniltiler dökülmeye başlamıştı.

— Ichigo, ben... ben hazırım, diye fısıldadı Orihime, zirveye yaklaştığını hissederek.

Ichigo da aynı eşikteydi. Son bir gayretle, tüm benliğini Orihime’ye bırakırken, aralarındaki o kutsal bağın fiziksel bir tezahürü olan bir an paylaştılar. O an, sadece bir haz anı değil, aynı zamanda yeni bir hayatın, yeni bir umudun tohumlarının atıldığı bir andı.

Dakikalar sonra, ikisi de nefes nefese birbirlerine sarılmış halde yatıyorlardı. Ichigo, Orihime’nin terli alnına bir öpücük kondurdu ve onu göğsüne çekti. Orihime, kocasının sakinleşmeye başlayan kalp atışlarını dinlerken huzurla gülümsedi.

— Bu en güzel doğum günü hediyesiydi, dedi Ichigo, sesi hala biraz pürüzlüydü.

Orihime başını kaldırıp ona baktı, gözleri parlıyordu.

— Belki de bu gece, ailemize yeni bir üye katmanın ilk adımı olmuştur, Ichigo. Kazui’ye bir kardeş... ne dersin?

Ichigo gülümsedi, bu fikir içini ısıtmıştı. Bağımsız ve sert mizacının altında, ailesini büyütme ve onları sonsuza dek koruma arzusu yatıyordu.

— Eğer senin gibi güzel ve nazik olacaksa, buna hiç itirazım olmaz.

Dışarıda gece tüm sessizliğiyle Karakura’yı sarmalarken, Kurosaki evinin bu küçük odasında sevgi, tutku ve yeni bir geleceğin umudu hüküm sürüyordu. Ichigo, kollarındaki kadına daha sıkı sarıldı ve gözlerini kapatırken, hayatında sahip olduğu her şey için ilk kez bu kadar minnettar hissetti.