F

Mardin’in kadim taşları, binlerce yıllık tarihinin en heyecanlı tanıklıklarından birine hazırlanıyordu. Albora konağının geniş avlusunda, asırlık çınar ağacının gölgesinde dev bir ekran kurulmuştu. Mezopotamya’nın kavurucu sıcağı, konağın içindeki gerilimi ve heyecanı bastıramıyordu. Bugün, Albora ailesi için sıradan bir gün değildi. Bugün, küçük Deniz’in, o bir zamanlar annesinin kucağında Kanada’ya gitmesin diye uğrunda savaşlar verilen o masum çocuğun, dünyanın zirvesine tırmandığı gündü.

Cihan Albora, elinde tespihiyle en ön koltukta oturuyordu. Yüzündeki çizgiler geçen on üç yılın yorgunluğunu değil, olgunluğunu taşıyordu. Yanında, elini bir an olsun bırakmayan Alya vardı. Alya, o zor günleri geride bırakmış, Kanada hayallerini bu topraklarda bulduğu huzurla takas etmişti. Üzerinde zarif, yerel motiflerle süslü modern bir elbise vardı. Gözleri ekrandan bir an bile ayrılmıyordu.

— Hâlâ inanamıyorum Cihan, dedi Alya fısıldayarak. — O küçük çocuk, şimdi o devasa makinenin içinde saatte üç yüz kilometre hızla gidiyor.

Cihan, karısının elini hafifçe sıktı. — O bir Albora, Alya. Kanında bu toprakların ateşi, ruhunda senin cesaretin var. Korkma, o ne yapacağını bilir.

Hemen arkalarında Şahin, yanında eşiyle birlikte oturuyordu. Şahin, ölümün kıyısından döndüğü o karanlık günlerden sonra hayatın kıymetini anlamış, hırslarını dizginlemeyi öğrenmişti. Ama konu Deniz olduğunda, o eski ateşli Şahin geri geliyordu.

— Yedinci sıradan başlamak dezavantaj değil, stratejidir! diye gürledi Şahin, önündeki sehpadan bir parça mırra alırken. — İzleyin bakın, Monza’nın tozunu attıracak yeğenim.

Kaya ve Zerrin ise biraz daha geride, birbirlerine yaslanmış halde izliyorlardı. Zerrin, evin neşesi ve denge unsuru haline gelmişti. Kaya’nın o sert, köşeli karakterini yumuşatmayı başarmıştı.

— Zerrin, bak yine tırnaklarını yiyorsun, dedi Kaya gülümseyerek.

— Ne yapayım Kaya? Çocuk resmen uçuyor! Ferrari koltuğuna oturmak her yiğidin harcı değil, dedi Zerrin heyecanla.

Ekranda İtalya’nın efsanevi pisti Monza, kırmızıya boyanmış tribünleriyle devleşiyordu. Deniz Albora, Ferrari tulumu içinde, kaskının vizörünü kapatırken kameralara yansıdı. O bakışlar, Cihan Albora’nın bakışlarının aynısıydı; kararlı, keskin ve tavizsiz.

Yarış başladı. Motorların kükreyişi Mardin’deki konağın duvarlarında yankılandı. Deniz, yedinci sıradan (P7) başladığı yarışta ilk turlarda sakin kaldı. Stratejik davranıyordu. On üçüncü yıla gelindiğinde, Deniz sadece hızlı bir sürücü değil, aynı zamanda pistin en zeki pilotlarından biri olarak kabul ediliyordu.

Otuz yedinci tura gelindiğinde tansiyon doruğa çıktı. Deniz, önündeki Red Bull pilotunu sıkıştırıyordu. Podyumun kapısı aralanmıştı. Tam o sırada, Red Bull pilotu virajı içeriden almaya çalışırken kontrolünü kaybetti ve Deniz’in Ferrari’sine doğru savruldu.

Konağın avlusunda bir çığlık koptu. Alya ayağa fırladı, ellerini ağzına kapattı.

— Deniz! diye bağırdı.

Cihan’ın tespihi elinde donup kalmıştı. Şahin küfürle karışık bir nida savurdu:

— Ne yapıyor o herif! Öldürecek çocuğu!

Ekranda, toz ve dumanın arasından kırmızı bir şimşek fırladı. Deniz, inanılmaz bir refleksle direksiyonu kırıp çim alana çok hafif taşarak çarpışmadan kurtulmuş, aracın kontrolünü kaybetmeden piste geri dönmüştü. Üstelik bu manevra sırasında hızını korumayı başarmış, rakibinin hatasını fırsata çevirerek onu geride bırakmıştı.

— Gördünüz mü! diye bağırdı Kaya, yumruğunu havaya kaldırarak. — İşte bu Albora refleksi!

Cihan derin bir nefes verdi, gözleri dolmuştu. — Akıllı oğlum benim... Kafa tutmayı da bilir, kaçmayı da.

Yarışın geri kalan turları tam bir gövde gösterisine dönüştü. Deniz, önündeki rakiplerini birer birer avladı. Lando Norris’i şık bir geçişle geride bıraktığında, spikerin sesi kulakları tırmalıyordu: "Deniz Albora! Mezopotamya’nın Rüzgarı, Monza’da fırtına estiriyor!"

Son turda, şampiyon Max Verstappen ile aradaki farkı kapatmış, son düzlükte Ferrari’nin motor gücünü sonuna kadar kullanarak finiş çizgisini ilk sırada geçmişti.

Mardin’deki konakta yer yerinden oynadı. Şahin ve Kaya birbirlerine sarılmış zıplıyor, Zerrin ve Alya gözyaşları içinde birbirlerini kucaklıyordu. Cihan ise oturduğu yerden yavaşça kalktı, gökyüzüne baktı. Kardeşlerinin, atalarının ruhuna bir selam gönderir gibiydi.

— Başardı, dedi Cihan sesi titreyerek. — Bizim oğlumuz, dünyanın tepesinde.

Ekranda podyum töreni başladı. Üçüncü sırada Max Verstappen, ikinci sırada Lando Norris yerini aldı. Ve sonra, podyumun en üst basamağına, üzerinde ay-yıldızlı kaskıyla Deniz Albora çıktı.

Monza pistini dolduran on binlerce Tifosi (Ferrari taraftarı), Türk genci için tezahürat yapıyordu. Önce İstiklal Marşı çalmaya başladı. Mardin’deki konakta herkes ayağa kalktı. Cihan, Alya, Şahin, Kaya ve Zerrin... Hepsi esas duruşta, gözleri ekrandaki Deniz’de, marşa eşlik ettiler.

İstiklal Marşı’nın ardından, Ferrari’nin onuruna İtalya Milli Marşı çalındı. Deniz, podyumda elini kalbine koymuş, gururla gülümsüyordu. Kupasını havaya kaldırdığında, şampanya banyosu başladı.

— Bak şuna, dedi Şahin gülerek. — Şampanyayı bile bir asaletle patlatıyor.

Alya, Cihan’ın koluna girdi. — Hatırlıyor musun Cihan? Onu buralardan kaçırmak istediğim günleri?

Cihan, karısının alnından öptü. — İyi ki kalmışsın Alya. İyi ki bu aileyi birbirine bağlamışsın. Eğer sen gitseydin, Deniz bugün o kürsüde değil, belki de uzak bir ülkede kim olduğunu bilmeden büyüyecekti.

Kaya, Zerrin’in kulağına fısıldadı: — Bizim çocuklar da böyle başarılı olur mu dersin?

Zerrin gülümseyerek karnına dokundu. — Bu genlerle başka şansları var mı?

Akşam çökerken, Albora konağında büyük bir sofra kuruldu. Deniz, yarış sonrası ailesini görüntülü aradığında, ekranda beliren o terli ama mutlu yüz, Mardin’in en büyük gururuydu.

— Baba, anne... Gördünüz mü? diye sordu Deniz, sesi heyecandan titreyerek.

— Gördük aslanım, dedi Cihan. — Bütün dünya gördü. Ama en önemlisi, sen kendine inandın.

— Amca! diye seslendi Deniz Şahin’e. — O manevrayı yaparken senin o meşhur 'kaçan kurtulur, kalan savaşır' lafın aklıma geldi. Ben hem kaçtım hem savaştım!

Şahin kahkahayı patlattı. — İşte benim yeğenim! Dönünce o kupanın içine mırra koyup içeceğiz, ona göre!

Deniz güldü, podyumdaki o sert yarışçı gitmiş, yerine ailesinin sevgi dolu çocuğu gelmişti. — Söz amca, en kısa zamanda yanınızdayım.

Mardin’in ışıkları altında, Albora ailesi yıllar sonra ilk kez bu kadar eksiksiz ve mutlu hissediyordu. Geçmişin yaraları sarılmış, kavgalar yerini huzura bırakmıştı. Ve o gece, Mezopotamya’nın kadim göğünde bir yıldız, her zamankinden daha parlak, bir Ferrari kırmızısı gibi parlıyordu.