Northstar

Konoha'nın sakin bir akşamıydı. Dışarıda hafif bir yağmur çiseliyordu, damlaların pencere camına vuruşu huzur veren bir melodi oluşturuyordu. İçeride ise, Kakashi Hatake ve Misato Sakaki, evlerinin sıcaklığında, şöminenin başında oturmuşlardı. Ateşin hışırtısı ve odunların çıtırtısı, odadaki tek ses kaynağıydı. Kakashi, elinde her zamanki "Cennetin Kitabı" serisinden bir kitapla, rahat bir koltuğa yayılmıştı. Misato ise, başını onun omzuna yaslamış, gözleri kapalı bir şekilde, sadece varlığının tadını çıkarıyordu.

Misato'nun uzun, ipeksi saçları Kakashi'nin omzuna dökülmüş, hafif baharatlı kokusu onu sarhoş ediyordu. Kakashi, her ne kadar kitabına odaklanmaya çalışsa da, Misato'nun varlığı, sayfaların arasındaki kelimelerin anlamını yavaşça buharlaştırıyordu. Parmakları, istemsizce Misato'nun saçlarında gezinmeye başlamıştı. Bu, onların sessiz anlaşmalarından biriydi; Misato'nun yakınlaşma isteği, Kakashi'nin ise buna karşılık vermesi.

"Ne okuyorsun?" Misato'nun sesi, uykulu ama tatlı bir tınıyla odada yankılandı. Gözlerini aralamış, Kakashi'nin kitabına doğru hafifçe bakmıştı.

Kakashi, gülümsedi. Maskesinin altındaki bu küçük hareket, Misato için dünyanın en güzel şeyiydi. "Her zamanki gibi," dedi, sesinde hafif bir alaycılıkla. "Jiraiya-sensei'nin son başyapıtı."

Misato kıkırdadı. "Hala mı? Bence artık ezberlemişsindir bile."

"Her seferinde yeni bir şeyler keşfediyorum," diye karşılık verdi Kakashi, kitabı yavaşça kapatarak. Artık okumaya devam etmenin bir anlamı yoktu. Misato'nun varlığı, tüm dikkatini ele geçirmişti.

Misato, başını biraz daha Kakashi'nin boynuna gömdü, burnunu onun tenine sürtme ihtiyacı hissetti. Kakashi'nin kokusu, yağmur ve toprakla karışmış, hafif bir odunsu tını taşıyordu. Bu koku, Misato için ev demekti. Güven demekti.

"Seni özledim," diye fısıldadı Misato, sesi neredeyse duyulmazdı. Günlerdir süren yoğun görevler, onları birbirlerinden uzak tutmuştu. Misato, S-dereceli bir görevi yeni tamamlamış, Kakashi ise Hokage olarak köyün işleriyle boğuşmuştu.

Kakashi, Misato'nun saçlarına bir öpücük kondurdu. "Ben de seni özledim, Misato," dedi, sesi yumuşaktı. Kolunu onun etrafına doladı, Misato'yu kendine daha da yaklaştırdı. Misato'nun bedeni, onunkiyle mükemmel bir uyum içindeydi. Uzun, zarif hatları, Kakashi'nin daha kaslı yapısına tam oturuyordu.

Misato, yüzünü Kakashi'nin boynuna sürttü, sıcak nefesi onun teninde geziniyordu. "Çok yoruldum," diye mırıldandı. "Sadece bu şekilde kalmak istiyorum."

"Kalalım o zaman," dedi Kakashi, gözlerini kapattı. Yorgunluk, onun da bedenine sızmıştı. Ama Misato'nun kollarında olmak, tüm yorgunluğunu unutturuyordu. Onunla birlikteyken, Konoha'nın gölgesi, ANBU hatıraları, kaybettikleri... hepsi uzaklaşıyordu. Sadece Misato vardı. Onun sıcaklığı, onun nefesi, onun kokusu.

Misato, parmaklarını Kakashi'nin göğsünde gezdirmeye başladı, maskesinin kenarına takıldı. Hafifçe maskeyi çekiştirdi. Kakashi'nin yüzü, onun için hala bir gizemdi, ama şimdi bu gizem, daha çok sevgi dolu bir oyunun parçasıydı. Kakashi, onun bu hareketlerine alışkındı. Misato, onun maskesini çıkarmaya her zaman meyilliydi.

"Çıkar şunu," diye fısıldadı Misato, sesi daha da alçalmıştı. "Sadece sen ve ben varken..."

Kakashi gülümsedi. "Sadece sen ve ben varken bile, bazı şeyler değişmez." Ama Misato'nun ısrarı, onun direncini kırmayı başarmıştı. Yavaşça elini maskesine götürdü ve bağcıklarını çözdü. Maske, usulca yere düştü. Kakashi'nin yüzü, Misato'nun bakışlarına açıldı.

Misato'nun gözleri parladı. Kakashi'nin yüzü, her zaman etkileyiciydi. Keskin hatları, hafif bir yara izi, ama en önemlisi, o huzurlu ifade... Misato, elini onun yanağına götürdü, başparmağıyla hafifçe okşadı.

"Çok güzelsin," diye fısıldadı, sesi hayranlıkla doluydu.

Kakashi'nin yanakları hafifçe kızardı. Bu iltifatlara asla tam olarak alışamamıştı. "Sen de," diye karşılık verdi, sesi boğuklaşmıştı.

Misato, başını kaldırıp Kakashi'nin gözlerine baktı. Gri gözleri, şöminenin ateşiyle parlıyordu. Onlarca yıldır taşıdığı acıların, kayıpların izleri vardı bu gözlerde, ama Misato'nun sevgisiyle, bu izler artık birer yara izi değil, birer bilgelik nişanesiydi.

Misato, yavaşça Kakashi'ye yaklaştı. Dudakları, onun dudaklarına değdi. Hafif, tatlı bir öpücüktü, içinde tüm özlemleri, tüm sevgileri barındıran bir öpücük. Kakashi karşılık verdi, Misato'yu kendine daha da sıkıca çekerek. Bu öpücük, onların sessiz dillerindeki bir şiirdi.

Öpücük derinleşti. Misato'nun elleri, Kakashi'nin boynuna dolandı, saçlarının arasına daldı. Kakashi'nin elleri ise, Misato'nun belinde sabitlendi, onu kendine daha da çekiyordu. Misato'nun bedeni, Kakashi'nin vücuduna tam olarak yapışmıştı. Infinity'nin koruması, bu anlarda bile aktif olsa da, Misato onun varlığını hissetmiyordu. Sadece Kakashi'nin sıcaklığını, onun gücünü hissediyordu.

Nefesleri hızlandığında, yavaşça ayrıldılar. Misato'nun yanakları kızarmış, gözleri parlıyordu. Kakashi'nin de nefesi kesilmişti.

"Seni çok seviyorum," dedi Misato, başını tekrar Kakashi'nin boynuna gömerek. Bu seferki kucaklaşma, daha da yakın, daha da samimiydi.

"Ben de seni, Misato," diye fısıldadı Kakashi, onun saçlarını okşayarak. "Her şeyden çok."

Misato, bu sefer Kakashi'nin kulağına doğru kaydı, dudaklarını onun kulağına yaklaştırdı. "Biliyor musun," diye fısıldadı, sesi muzip bir tınıyla doluydu. "Bazen düşünüyorum da, Hokage olmak yerine, sadece seninle böyle kalmak ne kadar güzel olurdu."

Kakashi kıkırdadı. "Hokage olmak, benim seçimimdi. Ama seninle böyle kalmak... Bu bir lütuf."

Misato, hafifçe Kakashi'yi ısırdı, ama bu acı verici değil, daha çok sevgi dolu bir şakaydı. "Yine de, bazen keşke sadece benim olsan diyorum."

"Ben zaten seninim," diye karşılık verdi Kakashi, sesi ciddileşmişti. "Her zaman senin oldum."

Bu sözler, Misato'nun kalbini ısıttı. Kakashi'nin geçmişini, onun taşıdığı yükleri biliyordu. Obito, Rin, Minato-sensei... Tüm bu kayıplar, onu derinden etkilemişti. Ama Misato'nun varlığı, onun için bir sığınak olmuştu. Kakashi, Misato'nun yanında, kendisi olabiliyordu. Maskesiz, savunmasız.

"Bana bir şey anlat," dedi Misato, sesi uykulu bir mırıltıya dönüşmüştü. "Eskilerden bir şey. ANBU günlerinden mesela. Ama çok korkunç olmasın."

Kakashi düşündü. ANBU günleri, onun hayatının en karanlık dönemlerinden biriydi. Ama Misato için, o günlerden güzel bir anı bulmaya çalıştı.

"Bir keresinde," diye başladı Kakashi, sesi yumuşaktı. "Bir görevdeydik. Çok zorlu bir görevdi, düşman topraklarında. Donmak üzereydik ve sığınacak bir yer arıyorduk. Sonunda, terk edilmiş bir kulübe bulduk. Çok küçüktü, ama içerisi şömine sayesinde sıcacık kalmıştı. O gece, hep birlikte, kulübenin içinde sıkış tıkış uyuduk. Dışarıda kar fırtınası vardı, ama içeride, birbirimizin sıcaklığıyla hayatta kaldık."

Misato gülümsedi. "Kimler vardı o görevde?"

"Ben, Itachi ve iki ANBU daha," dedi Kakashi. "Itachi, o zamanlar çok gençti. Ama inanılmaz yetenekliydi. Sessizdi, ama her şeyi fark ederdi."

Misato iç çekti. Itachi... Onun hikayesi de ne kadar trajikti. Ama Kakashi'nin onu iyi hatırlaması, Misato'yu mutlu etmişti.

"Peki sen?" diye sordu Kakashi. "Senin ANBU günlerinden bir anın var mı? Benle ilgili olmayan."

Misato düşündü. Onun ANBU günleri de Kakashi'ninkiler kadar yoğundu, ama Misato'nun hafızası, daha çok başarılarla doluydu. "Bir keresinde," diye başladı Misato, sesi hafifçe değişmişti. "Bir casusun peşindeydik. Çok zekiydi, iz bırakmıyordu. Ama ben, onun kokusunu takip ettim. Çok hafif bir koku, ama benim için belirgindi. Sonunda, onu bir köyde buldum. Bir çiftçi kılığına girmişti. Onu yakaladığımda, şaşkınlıktan dili tutulmuştu. Kimse onun izini süreceğimi düşünmemişti."

Kakashi gülümsedi. "Untouchable Phantom," diye mırıldandı. "Senin lakabın boşuna değildi."

Misato, Kakashi'nin boynuna daha da sokuldu. "Seninle birlikte olmak, beni her zaman daha iyi hissettiriyor," dedi, sesi neredeyse bir fısıltıydı. "Tüm o karanlık anılar, sanki senin yanında kayboluyor."

Kakashi, Misato'nun saçlarını okşamaya devam etti. "Aynı şekilde, Misato. Seninle birlikteyken, dünya daha parlak görünüyor."

Dışarıdaki yağmur sesi, yavaşça dinmişti. Ay, bulutların arasından sıyrılarak, pencereden içeri süzülüyordu. Ay ışığı, odanın içini soluk bir gümüş rengine boyamıştı. Şöminedeki ateş, yavaş yavaş sönüyordu, ama sıcaklığı hala hissediliyordu.

Misato, Kakashi'nin kollarında, yavaşça uykunun kollarına teslim oluyordu. Huzurluydu. Güvendeydi. Kakashi'nin kalbinin ritmini duyuyordu, bu ritim onun için bir ninni gibiydi.

Kakashi de, Misato'nun varlığıyla sakinleşmişti. Gözleri kapalıydı, ama zihni uyanıktı. Misato'nun ona verdiği huzur, paha biçilemezdi. Onunla birlikteyken, geçmişin hayaletleri bile sessizleşiyordu.

Karanlık çöküyordu, ama onların içindeki ışık, her zamankinden daha parlaktı. Bu, onların dünyasıydı. Sevgiyle, güvenle ve sessiz anlaşmalarla dolu bir dünya. Kakashi, Misato'yu daha da sıkıca kucakladı, onu korumak istercesine. Misato'nun başını öptü, sanki bu öpücükle, ona tüm sevgisini aktarabilirdi.

Misato, uykusunda gülümsedi. Rüyalarında bile, Kakashi'nin sıcaklığını hissedebiliyordu. Bu gece, onların sonsuzluklarından sadece biriydi. Ve biliyorlardı ki, daha nice böyle geceler onları bekliyordu. Birbirlerinin kollarında, Konoha'nın sessiz gecesinde, aşklarının sıcaklığında kaybolacaklardı.